Blog
Beste lezers,
Voor we deze blog aftrappen wil ik graag weten, wat willen jullie lezen op deze blog?
Laat het me weten, dan doe ik mijn best aan jullie wensen te voldoen.
Van verwerking tot boek - het verhaal achter Tweestrijd
Verhalen beginnen vaak als een klein zaadje. Soms is dat zaadje een vraag, een moment waarop je even stilstaat. Zo ontstond Tweestrijd bij mij: één simpele vraag die me niet losliet. "Waarom schrijf jij eigenlijk? Is het alleen voor de lol, of ook om te verwerken?"
Dus begon ik erover na te denken. Zo besefte ik dat schrijven mijn manier is om te emoties en herinneringen te verwerken. Zo is Tweestrijd geboren, stap voor stap.
Aanvankelijk was het verhaal een plek om mijn woede, verdriet en pesterijen uit mijn jeugd een plek te geven. Maar terwijl ik schreef, merkte ik dat er iets onverwachts naar boven kwam: een gevoel dat groter was dan ik zelf. Dit verhaal wilde gedeeld worden. De psychologische thriller vroeg om een publiek.
Zo gebeurde de genre-wissel vanzelf. Psychologie, de werking van het menselijk brein, heb ik altijd interessant gevonden. De spanning van een thriller en de diepgang van een psychologisch verhaal. Dit is het genre die ik verder wil onderzoeken, en dat ga ik ook doen.
En jij? Schrijf je het van je af, praat je erover of misschien sport je voor verwerking? Wil je me vertellen hoe jij omgaat met je emoties? Ik ben benieuwd.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Narancya Ravelli
Tweestrijd
Een indringende psychologische thriller over identiteit, manipulatie en de dunne lijn tussen bescherming en vernietiging.
"Een thriller ontstaat niet altijd uit behoefte aan spanning,
soms is het een manier jezelf te herontdekken."
"Soms is een verhaal als een vlammetje in de duisternis.
Het dooft niet maar wacht, op een goed moment om te groeien."
Van kinderverhaal tot thriller - waar mijn schrijversreis begon.
Al van jongs af aan was ik gefascineerd door detectiveverhalen. Mijn eerste kennismaking met het genre was Baantjer, en vanaf dat moment was ik verkocht.
Op negenjarige leeftijd schreef ik mijn allereerste verhaal.
Over de dochter van een rechercheur die onbedoeld verzeild raakt in een zaak rondom een gestolen amulet. Geïnspireerd door de serie die ik graag keek.
Natuurlijk was het verre van perfect. Het bestond vooral uit dialogen, de personages waren eenvoudig en de scènes soms wat vlak. Maar er zat wél een duidelijke opbouw in. Dat was mijn eerste echte kennismaking met het creëren van personages, het bouwen van een plot en het uitwerken van thema’s.
Ik ontdekte hoe heerlijk het is om jezelf te verliezen in een wereld die je helemaal zelf hebt bedacht. Vanaf dat moment wist ik: schrijven zou altijd een rol in mijn leven spelen. Mijn liefde voor verhalen groeide, en na "Dezelfde ziel" en "Twee zielen" besloot ik terug te keren naar mijn allereerste verhaal.
Toen ik het herlas, voelde ik weer diezelfde opwinding, maar inmiddels had ik meer ervaring, meer diepgang en meer lef om het echt goed neer te zetten.
Zo groeide dat eenvoudige jeugdverhaaltje uit tot een volwassen manuscript: een psychologische thriller met een scherp detective-randje. En mijn vierde boek.
Dit verhaal is voor mij extra bijzonder. Hier begon ooit mijn liefde voor schrijven, met een simpel verhaal. Nu, jaren later, is het een waardige psychologische thriller.
Nu opzoek naar een uitgever!
En jij? Waar begon jou passie mee?
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
Echo van één leugen
Je kent vast het gezegde: Een leugentje om bestwil.
Maar soms is een leugen gevaarlijker dan de waarheid.
Wat als één geheim, één enkele leugen bedoelt om te beschermen. Datgene is wat alles dat je lief hebt in gevaar brengt?
"Passie is de stem van je ziel die zegt:
dit is waarvoor je geboren bent."
"Woorden vervagen niet. Ze blijven fluisteren, zelfs wanneer jij er niet meer bent."
Hoe mijn passie ontstond – en waar ik naartoe werk.
Soms lijkt het alsof je passies jou moeten vinden, in plaats van andersom. Dat was bij mij niet anders.
Mijn naam als inspiratie.
Al jong wist ik dat ik een stempel wilde drukken op de wereld. Iets nalaten dat blijvend is. Waarom? Het klinkt misschien gek, maar vanwege mijn naam. Die is uniek, en ik wil niet dat hij verloren gaat als ik er niet meer ben.
Daardoor wist ik al vroeg dat ik bekend wou worden – maar niet op de manier die je misschien denkt. Ik hoef niet op straat herkend te worden, of dat mensen in de rij staan voor een foto of handtekening. Wél dat men mijn naam kent, maar hoe krijg ik dat voor elkaar? Ik kan niet zingen, of acteren.
Toen ontdekte ik het schrijven en wist ik: dit is mijn weg!
Ik wordt auteur, een wiens woorden een verschil kunnen maken: troost bieden, inspireren of gewoon vermaken.
De eerste stappen als auteur.
Mijn droom om schrijver te worden kwam uit toen mijn eerste boek Dezelfde ziel verscheen, op mijn 17e. Dat was het begin van mijn reis. Ik was trots maar ook bang. Wat als mensen het niet goed, misschien zelfs slecht vinden?
Nu, 14 jaar later en twee boeken verder, ben ik daar overheen. Natuurlijk hoop ik dat mensen mijn verhalen leuk vinden, maar onzekerheid houd me niet meer tegen. Ik schrijf verhalen voor mezelf, omdat ik het leuk vind. Mensen mogen er van houden of het haten, beide is oké.
Waar ik naartoe werk.
Nog altijd ben ik bezig om mezelf en mijn verhalen te ontwikkelen. Elk verhaal dat ik schrijf helpt me groeien en brengt me dichter bij mijn doel: lezers raken met mijn woorden, net zoals schrijven mij raakt.
Mijn grootste wens is dat mensen mijn verhalen net zo graag lezen als ik ze schrijf. Dat mijn naam – Narancya Ravelli – blijft bestaan, door de boeken die ik de wereld in breng en de harten van mensen die ik bereik.
Weet jij nog hoe jouw passie is begonnen? Ik hoor jullie verhalen graag.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Je naam hoeft niet beroemt te zijn om betekenis te hebben.
Hij hoeft alleen maar herinnerd te worden door wie je hebt geraakt."
"Het gaat niet om tijd, talent of rust. Als je echt wilt, creëer je — altijd, overal."
Schrijven is leven — mijn adem tussen chaos en stilte.
Schrijven is als mijn hartslag, verbonden met mijn leven. Zonder het, raak ik mezelf kwijt.
Er zijn schrijvers die elke dag op hetzelfde uur hun laptop openklappen, een kop koffie naast zich zetten en beginnen. Dat werkt vast goed voor hen, maar zo werkt het niet voor mij. Ik heb geen vaste tijden, geen schema, geen routine. Ik schrijf wanneer het voelt. Soms midden in de nacht, soms in de ochtend met de zon op mijn gezicht. Soms dagen niet, en dan ineens een stortvloed van woorden die niet te stoppen is.
Schrijven uit gevoel.
Mijn inspiratie komt niet uit planning, maar uit beleving. Uit gedachten die te lang blijven hangen. Uit gevoelens die ruimte vragen. Uit dingen die ik meemaak, zie of hoor. Een blik van iemand, een liedje, een herinnering. Vaak begint het met een gevoel dat ik nog niet helemaal kan plaatsen. Pas als ik ga schrijven, begrijp ik wat het eigenlijk was. De woorden helpen me om te voelen wat ik diep vanbinnen al wist. Schrijven is voor mij geen taak op een to-do lijstje. Het is een manier van ademen.
Wanneer inspiratie fluistert.
Er zijn momenten waarop inspiratie zachtjes fluistert in plaats van roept. Dan laat ik het even rusten. Want ik heb geleerd dat als ik het forceer, de woorden verstijven. Maar als ik wacht, als ik luister, als ik ruimte geef, dan komen ze vanzelf. Soms tijdens een wandeling, soms onder de douche, soms gewoon terwijl ik uit het raam staar. En dan weet ik: het is tijd om te schrijven.
Woorden die willen ontstaan.
Ik geloof dat sommige verhalen geschreven willen worden. Ze kiezen zelf het moment waarop ze naar buiten komen. En als dat moment daar is, voel ik het in alles. Dan maakt het niet uit of ik moe ben of geen tijd heb. Dan pak ik mijn laptop, mijn notitieboekje of zelfs mijn telefoon, en laat ik de woorden stromen.
Schrijven omdat het goed voelt.
Ik hoef niet elke dag te schrijven om schrijver te zijn. Voor mij draait schrijven niet om discipline, maar om verbinding — met mezelf, met mijn gevoelens, met het leven.
Als er een dag is dat ik niet schrijf, dan leef ik. Want daar, in het leven zelf, vind ik weer nieuwe woorden voor morgen. Ik schrijf als ik het voel, niet als het moet. Want de mooiste verhalen ontstaan wanneer ik luister naar wat mijn hart wil zeggen.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Wachten tot je durft is de snelste manier om nooit te beginnen. Durft te beginnen voordat je in jezelf gelooft."
"Laat je niet gek maken door goed bedoelde adviezen.
Volg je hart!"
Mijn schrijversstijl en mijn ontwikkeling als auteur.
Moet je talent hebben om verhalen te kunnen schrijven of iets het iets wat je kan leren? Ik denk dat het begint bij talent, fantasie en de juiste drive. Je kan al het andere gaandeweg leren.
Ik heb geen cursussen gevolgd om het schrijven te leren. misschien is het wel verstandig, maar ik zie het als iets wat ik zelf kan en moet ontwikkelen. Alles op gevoel; uitproberen, schrappen en weer opnieuw beginnen. met elk verhaal wordden mijn verhalen en schrijfstijl beter en volwassener. Ik leer waar ik rekening mee moet houden, dankzij feedback van proeflezers, afwijzingen en soms feedback van uitgevers.
Wat vind ik het leukst om te schrijven en waar heb ik moeite mee?
Een verhaal bestaat uit veel onderdelen; Personages, plot, setting, thema, spanning en motieven.
De spannende momenten, de scènes waar het verhaal een wending neemt vind ik het leukst. Tijdens het schrijven voel ik de adrenaline van dat moment en dat is zo gaaf.
Naast de spanning heb je ook momenten waar je in rustigere scènes zit. Niet echt aan het opbouwen maar ook nog niet toe aan de climax. Dat vind ik de lastige momenten: hoe hou je het verhaal interessant zonder dat het vertraagt.
Schrijfstijl:
Meestal schrijf ik in de derde persoon beperkt perspectief. Dat betekent dat ik het verhaal vertel in de hij/zij vorm, maar de focus op de gedachten, gevoelens en waarnemingen van één personage per scène. Zo ontstaat nabijheid en empathie met dat personage, terwijl de lezer toch een extern perspectief behoudt. Deze keuze past goed bij mijn thema’s als identiteit, geheimen, omdat ik zo emoties en innerlijke conflicten sterk kan uitlichten zonder de lezer te overladen met informatie over alle andere personages tegelijk.
Een nieuwe uitdaging was het verhaal Tweestrijd. Omdat dit verhaal voor mij een persoonlijke rand heeft, heb ik ervoor gekozen het in de ik-vorm te schrijven. Dat creëert een intiemere band tussen lezer en hoofdpersoon en brengt emoties en innerlijke conflicten sterker over. Het nadeel is dat het overzicht van het verhaal beperkt is: je ziet alles alleen vanuit het hoofdpersonage. Voor grotere verhalen met meerdere verhaallijnen is dit soms lastig, tenzij je afwisselend perspectief gebruikt.
Ik ben momenteel nog zoekende in welke vorm het best bij mij en mijn verhalen past.
Ik schrijf graag vlot en beeldend met nadruk op emotie, identiteit en innerlijke spanning.
Mijn schrijfstijl is niet uniek als genre, maar onderscheidend in toon en balans.
Waar sommigen heel zwaar-literair schrijven, en anderen juist snel en commercieel, zoek ik er iets tussenin: toegankelijk, maar met emotionele diepgang.
Kortom, mijn schrijversstijl is een mix van emotie, persoonlijke ervaring en fantasie. Het is nog een zoektocht, maar mijn focus ligt op het creëren van verhalen die zowel meeslepend als betekenisvol zijn, met personages en thema’s die blijven resoneren bij de lezer.
Wat ik in mijn schrijversreis heb geleerd:
- Show, don’t tell de juiste verhouding: beschrijf acties en reacties in plaats van alleen te zeggen wat iemand voelt. Bijvoorbeeld: “Nico’s handen trilde, zijn gezicht rood. Hij sloeg met zijn vuist op tafel. ‘Ben je gek geworden?!’ riep hij, zijn stem klonk als donder.”
in plaats van "Nico is boos."
- Less is more: een verhaal wordt bepaald door kwaliteit, niet door hoeveelheid woorden. Te veel details kunnen een verhaal vertragen.
- Vermijd overmatige emotiebeschrijving: emoties zijn krachtig, maar beperk ze tot de belangrijkste momenten.
- Zorg dat elke verhaallijn iets toevoegt aan het verhaal. Het moet worden opgebouwd maar ook weer goed worden afgesloten. Zo niet, schrappen!
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Je hoeft niet uniek te zijn.
Je eigen stem is bijzonder genoeg."
"Uitgeven is geen overdracht van macht, maar een gedeelde verantwoordelijkheid."
Van droom naar realiteit - de uitgevers achter mijn boeken.
Ik herinner me nog goed hoe mijn eerste boek tot leven kwam. Het verhaal was persoonlijk, maar geen weerspiegeling van mijn eigen leven – juist niet. Dezelfde ziel bestond al jaren in mijn hoofd, alleen nog niet op papier. Uiteindelijk durfde ik de stap te zetten.
Mijn eerste uitgever.
Mijn eerste ervaring in de uitgeverswereld was op mijn zeventiende, bij Boekscout. Zij hebben "Dezelfde ziel" uitgebracht. Boekscout richt zich op beginnende auteurs en werkt met POD (print on demand). Daardoor is de kans groter dat ze geïnteresseerd zijn in een manuscript dan een traditionele uitgever. Een perfecte eerste stap.
Het was spannend om mijn eigen verhaal als echt boek in handen te hebben. Een droom die werkelijkheid werd. Natuurlijk ging het proces niet zonder hobbels. Ik leerde geduld, doorzettingsvermogen en hoe belangrijk het is om samen te werken met mensen die je serieus nemen.
Na een aantal jaren niet te hebben geschreven, voelde ik dat Dezelfde ziel een vervolg verdiende: een verdieping van de legende van de Zielensteen. Zo ontstond Twee zielen. Het verhaal is zo geschreven dat je het eerste boek niet hoeft te kennen, maar het helpt wel. Omdat Boekscout het eerste deel had uitgegeven, voelde het logisch om ook het tweede deel bij hen onder te brengen.
Van POD naar traditioneel.
Voor mijn derde boek wilde ik een volgende stap zetten. Een POD-uitgever was een fijne start, maar dit keer zocht ik naar een traditionele uitgever.
Na een tijd te hebben gezocht en een aantal afwijzingen kwam ik uit bij Ambilicious, een traditionele uitgever die ook cursussen aanbiedt om je manuscript te versterken en jonge auteurs te begeleiden. Een mooie vervolg stap.
Na een intensieve redactieronde, waarin ze me hielpen het verhaal nog sterker te maken was het zover: het uitgeverscontract. Mijn derde boek, Tweestrijd, was een feit.
Schrijven is niet alleen een vaardigheid, maar een reis. Het gaat om durven delen, leren van feedback en jezelf blijven uitdagen. Uitgevers zijn partners in dat proces maar het vraagt lef en doorzettingsvermogen om je plek in deze wereld te veroveren... en ik?
Ik ben nog maar net begonnen.
Op zoek naar mijn plek.
Ik blijf nieuwe verhalen creëren en mijn schrijversstem verder ontwikkelen. Elke stap brengt nieuwe kansen. Ik kan niet wachten om mijn volgende projecten met de wereld te delen. En hopelijk vind ik binnenkort een plek waar ik kan aarden.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Een goede uitgever draagt het verhaal
alsof het ook een beetje van hen is."
"Laat je onzekerheid niet in de weg staan,
creëer en laat jezelf zien, juist als het nog niet perfect is!"
Onzeker beginnen, zelfverzekerd doorgroeien.
De afgelopen maand had ik moeite met bedenken wat ik zou vertellen. Iets over mijn privéleven? Een nieuw project toelichten? Nee, ik wil iets persoonlijkers met jullie delen.
Iets dieper ingaan op wat jullie misschien al weten door de eerdere blogs. Iets over mijn schrijfproces, mijn onzekerheden en de ervaringen die me hebben gemaakt tot wie ik nu ben.
Mijn debuut - het ontstaan van, Dezelfde ziel
Schrijven was mijn manier om te ontsnappen aan de wereld en mijn eigen wereld te creëren. Dezelfde ziel heeft misschien niets gemeen met mijn leven, maar er was één ding dat het persoonlijk maakte.
Serenity is populair, ik was dat niet. Ik heb altijd een klein groepje vrienden gehad en dat was genoeg voor mij. Maar ik denk dat elk kind diep vanbinnen wel eens populair wil zijn. Zo is Dezelfde ziel mede ontstaan: uit mijn stille verlangen niet gepest maar geaccepteerd te worden.
Het verhaal heeft zich lang in mijn hoofd gespeeld. Daar is het gegroeid, om langzaam zijn weg naar het papier te vinden. Tot ik dapper genoeg was om het met andere te delen.
En zelfs nadat het verhaal uit kwam heb ik het na een tijd aangepast. Ik wou blijven groeien, ook na het delen van mijn eerste verhaal.
De eeuwige twijfel.
Wanneer zijn mijn verhalen goed? Het frustrerende antwoord: nooit. Elke keer dat ik iets teruglees denk ik: dit moet anders, dat moet erbij. Waarom heb ik dit zo geschreven?
Herschrijven hoort bij het proces. Zelfs nu Echo van één leugen klaar is, ontdek ik nog dingen die ik liever anders zie.
Misschien hoort dit bij creatieve mensen, waarschijnlijk wel. Maar dat maakt het niet makkelijker. Je wilt altijd het beste van jezelf laten zien, maar wat als dat perfecte nooit bestaat en je altijd beter kunt worden? Moet je dan nooit iets uitbrengen?
Beginnen en doorgaan.
Ik begon op mijn zeventiende met het bekendmaken van mijn stem. Is het boek perfect? Nee. Maar het is mijn begin. Sinds Dezelfde ziel ben ik gegroeid, en dat zal ik blijven doen met elk boek dat uitkomt.
Dus ben ik er al? Nee... zeker niet. Maar ik groei, in mijn schrijfstijl, zekerheid en als mens. Het leven is een lange weg omhoog met soms stilstand of een stap terug maar waar een wil is... en die wil heb ik al van jong af aan. Het houd me scherp en gemotiveerd om steeds beter te worden.
Op een dag zullen mensen mijn naam en werk kennen.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
Het verhaal dat klaar is - maar nooit af.
Ik schrijf vaak scènes die nooit in het boek terechtkomen. Momenten die te donker, te kwetsbaar of te intiem zijn om een plek in het verhaal te krijgen, maar die me wel helpen mijn personages te begrijpen.
Voor mij is een verhaal is nooit helemaal af. Ook niet wanneer de pagina’s die uiteindelijk gedrukt worden.Er leeft altijd een laag onder, een fluistering die niet in het boek past maar wel iets zegt over de wereld erachter. Andere perspectieven die te ontdekken zijn. Verwijderde scènes die ik toch wil vertellen.
Ik ben misschien niet zo goed in het verkopen van mezelf of mijn boeken. Ik kan nogsteeds niet uitleggen waar mijn verhalen over gaan als mensen het vragen.
Wat ik wel kan is de wereld van mijn verhalen uitbreiden en die delen. Ik ben tenslotte auteur en geen marketing expert.
Dus dat wil ik doen! Hier. Op mijn socials. Op mijn manier.
Verhalen worden groter wanneer ze gedeeld worden. Daarom laat ik af en toe zo’n verborgen scène zien. Niet om te overtuigen, maar om te laten voelen waar Tweestrijd vandaan komt.
Soms blijft een scène hangen, zelfs als hij het boek niet haalt. Dit is er zo één — een moment dat te donker was om te vergeten, maar te waardevol om te laten verdwijnen. Een glimp van wat onder de oppervlakte van het verhaal leeft.
Dit fragment hoort bij die verborgen laag van, Tweestrijd.
Verborgen Proloog:
Ik weet niet meer wanneer het precies begon, maar dit moment vergeet ik niet meer.
Verdriet. Woede. Alles zwart. Voor mijn gevoel duurt het niet lang voor ik weer bij zinnen kom. Een trotse blik kijkt me aan. Een beschermende hand op mijn schouder.
'Jij, jij bent een geschenk,' zegt hij met een zachte glimlach.
'Ik ken u niet.' Ik zet een stap achteruit. Zie het lichaam. Mijn adem stokt. Mijn knokkels zijn rood. Op mijn mouw zit een donkere vlek. 'Wat… heb ik?' Mijn stem kraakt. De man beweegt niet. Zijn hand blijft zwaar op mijn schouder rusten.
'Rustig.' Ik ruk me los, zet een stap naar achteren.
'Nee, ik heb dit niet gedaan.' zeg ik, maar mijn blik glijdt naar mijn handen.
'Jawel, maar het is niet erg. Je bent nogmaar een kind, laat mij je helpen.' De man zet een stap dichterbij.
'Niet doen.' Ik stap verder naar achter, mijn rug raakt de koude muur.Hij buigt iets naar voren. Zijn glimlach verdwijnt niet.
'Adem.'
'Ik ken u niet,' fluister ik. Zijn ogen laten me niet los.
'Nee, maar we hebben meer gemeen dan je denkt.' Hij veegt het bloed van mijn handen en gezicht. Zijn aanraking voelt bijna teder. 'Luister goed.' Zijn stem klinkt vaderlijk. 'Ga naar huis. Praat hier met niemand over. Ik beloof je, alles komt goed.' Ik kijk naar mijn klasgenoot. Zijn jas is vies, gezicht onherkenbaar. Ik bal mijn handen tot vuisten en knik instemmend. Diep vanbinnen voel ik: Het was terecht.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Ongeschreven betekend niet betekenisloos.
Soms zijn deze woorden belangrijker dan je kan vertellen."
"Alles begint bij weten wat je wilt. De rest bouw je op, stap voor stap."
Schrijvers wensen - Doelen om me aan vast te houden.
Volg je dromen. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Je dromen volgen betekent hard werken, plannen maken en soms opnieuw beginnen. De afgelopen maand heb ik mijn doelen op een rijtje gezet, zodat ik helder heb waar ik naartoe wil.
– Een trilogie schrijven
Niet na één boek het verhaal afronden, maar een raampje openlaten naar een groter geheel. Ik wil dat de sequel minstens zo interessant is als het eerste deel, en dat het laatste deel uitgroeit tot het meest intense verhaal waarin alles samenkomt.
Als extra uitdaging wil ik dat elk deel ook los van de andere te begrijpen is.
– Een kinderboek schrijven
Nooit eerder had ik gedacht dat dit op mijn lijstje zou komen. Maar sinds ik tante ben, is er iets in mij veranderd.
Ik herinner me hoe magisch de verhalen waren die mijn moeder mij en mijn zus vertelde. Dat verhaal wil ik nu een leven op papier geven — in de hoop dat kleine kinderen hetzelfde warme, betoverende gevoel krijgen als wij vroeger.
– Een kinderboekenserie maken
Een terugkerend verhaal waarin kinderen de personages leren kennen en met hen meegaan op talloze avonturen. Het lijkt me bijzonder om een wereld te creëren waar jonge lezers steeds weer naar willen terugkeren.
Het voelt spannend om deze dromen hardop uit te spreken, maar juist daardoor komen ze dichterbij. Door mijn doelen te delen, geef ik mezelf toestemming om te groeien, te leren en te creëren. Dit is het pad dat ik wil volgen — stap voor stap, verhaal voor verhaal. En misschien inspireert het jou ook om jouw eigen dromen een beetje meer ruimte te geven.
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Hard werken, niet opgeven. Zo worden dromen werkelijkeid."
"Wat begint als een fluistering,
groeit uit tot een echo die door drie de delen blijft klinken."
Trilogie in de maak - Deel 1
Leuk nieuws! Boek vier komt eraan!
Het verhaal waar ik het eerder over heb gehad, Echo van één Leugen. Het verhaal waar de bassis van is ontstaan in mijn kindertijd. Het eerste volledige verhaal wat ik op papier heb gezet.
Als jong meisje had ik dit verhaal als een trilogie in gedachten. terwijl mijn volwassen brein dacht: hoe ga ik dit verhaal voor drie boeken intressant en vernieuwend houden? Nog belangrijker elk deel minnimaal zo goed als de eerste? Dus liet ik het idee los, ondanks dat ik heel graag een trilogie wil schrijven. Het lijkt mij de ultime schrijvers test.
Waarom dan toch een trilogie?
Na verschillende afwijzingen waren er twee uitgevers die interesse hadden in, Echo van één leugen. Een gaf aan serie potentie in het verhaal te zien. Dit wakkerde het orginele idee voor een trilogie weer op.
Ik moest snel schakelen. Dit verhaal kon meer worden dat één alleenstaand boek en ik moest deze kans benutten. Maar ik wou eerst zekerheid van de uitgever. Ik stelde voor van, Echo van één leugen een trillogie te maken. Waarop er geen overeenkomst kwam voor één boek maar voor drie. Zo begint de reis van mijn trillogie.
Van één naar drie.
Zonder echt plan ben ik begonnen. Gelukkig kwam het idee voor het tweede en derde deel snel, nadat ik wat ideeen op papier had gezet:
- De rode draad door de trillogie en de losse delen.
- Wat maken deel 2 en 3 anders, hoe verdiep ik het verhaal?
- Welke personages zijn belangrijk?
- Hoe ontwikkelen de personages zich?
- Welke details zijn van belang in latere delen?
Voor mij is het belangrijk dat de drie delen een verhaal opzichzelf zijn. Met hun eigen opbouw en eigen obstakels, maar ze moeten elkaar ook versterken. Het verhaal verdiepen. Alle delen moeten kloppen met wat eerder is verteld.
Het is een pittige uitdaging, maar ik kijk er enorm naaruit om dit verhaal te schrijven.
Ik ben benieuwd waar dit verhaal gaat eindigen.
Jullie ook? Volg mijn schrijversreis dan gerust op Instagram: N.ravelli_stories
Blijf dromen, blijf doorgaan.
Liefs,
Narancya
"Een trillogie vraagt om groei én balans: vooruitgaan terwijl elke stap in evenwicht blijft."